Περισσότερα, εδώ.
Κρατάτε γερά !
Σε όσους απέμειναν όρθιοι: Καρτερία και Ευψυχία !
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 26 Δεκεμβρίου 2023
Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2023
Δευτέρα 24 Απριλίου 2023
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2022
Οβραΐλα στον «Ανήφορο» τού Καζαντζάκη...
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΝΕ 76 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟΣ Ο «ΑΝΗΦΟΡΟΣ»
«Οι Εβραίοι μυρίζουν… Οβραΐλα»!
Του Θ. ΧΑΤΖΗΓΩΓΟΥ
Σήμερα θα ασχοληθώ με το επί 76 χρόνια ανέκδοτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη
«O Ανήφορος» που κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 2022 από τις εκδόσεις «Διόπτρα».
Είχα πει ότι δεν πρόκειται να το διαβάσω, γιατί το θεωρώ ως ένα κακογραμμένο και γεμάτο φτηνές ανθρωπιστικές ατάκες κείμενο, που δυσκολεύει και τον πιο επιμελή αναγνώστη, εξαιτίας των δημοτικοφανών αγνώστων λέξεων που χρησιμοποιεί ο κομπλεξικός με την Ελληνική Γλώσσα Νίκος Καζαντζάκης.
Ωστόσο, κάποιοι φίλοι «μου σφύριξαν» ότι ο «Ανήφορος» περιέχει συνταρακτικές σελίδες που όχι μόνο είναι «βούτυρο στο ψωμί μου», αλλά και εξηγούν γιατί παρέμεινε ανέκδοτο επι οκτώ δεκαετίες αυτό το μυθιστόρημα του Κρητός συγγραφέα: Διότι κάποιοι δεν ήθελαν να πληροφορηθεί το πόπολο πόσο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΕΣ ήσαν επί αιώνες οι Κρητικοί!..
Ο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ
Ως γνωστόν, ο ήρωας του «Ανήφορου» ονομάζεται «Κοσμάς», είναι το alter ego του Καζαντζάκη και παντρεύεται στο εξωτερικό την Εβραιοπούλα Νοεμή, που διασώθηκε την τελευταία στιγμή από το Ολοκαύτωμα των Ναζί. Κάποια στιγμή την φέρνει στην Κρήτη να την γνωρίσουν οι γονείς του (ο πατέρας του, καπετάν Μιχάλης έχει μόλις πεθάνει, αλλά το φάντασμά του πλανιέται στο σπίτι κι όλοι εξακολουθούν να τον τρέμουν!..) κι εκεί ο Καζαντζάκης είναι πράγματι απολαυστικός και εξόχως διδακτικός...
ΜΕΤΑΦΕΡΩ επί λέξει ένα συνταρακτικό απόσπασμα από τον «Ανήφορο» του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ:
«— Είναι…; ρώτησε η μάνα σιγά.
— Ναι, η γυναίκα μου…
Η αδερφή έστρεφε το πρόσωπο πέρα, με αναγούλα· η μάνα ζύγωσε το γιο:
— Γιατί την πήρες; ρώτησε σιγά. Θα μολέψει το αίμα. Οβραία.
— Είναι μεγάλη ψυχή. Σε αυτή χρωστώ τη ζωή μου· αν έλειπε, θα ’χα πεθάνει. Άλλη χαρά δεν έχω. Αγάπα τη, μητέρα. Και συ, Μαρία… είπε και στράφηκε στην αδερφή του. Μα αυτή είχε γλιστρήσει μέσα να ετοιμάσει τον καφέ.
— Είναι Οβραία… ξανάπε η μάνα. Μα αφού τη θέλεις… Ένα μονάχα φοβούμαι…
-Τι;
— Μην την πνίξει.
— Ποιος;
Η μάνα δεν αποκρίθηκε· στράφηκε, κοίταξε κατά το αναμμένο καντήλι. Ο Κοσμάς κατάλαβε, ακούμπησε στον τοίχο. Σιγή. Ήξεραν κι οι δυο πως σαράντα μέρες η ψυχή δε φεύγει από το σπίτι, τρογυρίζει στην αυλή, ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες, μανταλώνει τη νύχτα την πόρτα, κάθεται δίπλα στο καντήλι και κοιτάζει κι ακούει τα πάντα. Ο γέρος του μήνυσε ως έμαθε πως παντρεύτηκε Οβραία: «Όσο ζω να μην πατήσεις στην Κρήτη!» Και τώρα είναι μονάχα δέκα μέρες που πέθανε. Έσκυψε ένα βήμα προς την πόρτα.
— Χρυσούλα, είπε, έλα! Την πήρε από το χέρι, την πήγε στη μάνα του.
— Μητέρα, η κόρη σου, είπε.
Η κοπέλα έσκυψε, φίλησε το χέρι της γριάς και στάθηκε πάλι και περίμενε. Η μάνα την κοίταζε, αμίλητη. Τη γρυπή μύτη, τα χοντρά χείλια, τα μεγάλα τρομαγμένα μάτια. Τη χρυσή αλυσιδίτσα που της έζωνε το λαιμό.
— Βαφτίστηκες; ρώτησε η γριά, χωρίς ν’ απλώσει το χέρι.
— Βαφτίστηκε, αποκρίθηκε ο Κοσμάς. Να ο σταυρός. Πήρε και τ’ όνομά σου, μητέρα. Χρυσούλα. Τράβηξε την αλυσιδίτσα κι ανέβηκε από το στήθος, ζεστό, ένα χρυσό σταυρουλάκι.
— Καλώς όρισες! είπε η μάνα και της άγγιξε με κάποιο δισταγμό το κεφάλι. Ωστόσο κατάφταναν οι θείοι, οι θείες, οι γειτόνισσες. Γέμισε το σπίτι. Είχαν ξεχάσει το γέρο, όλοι χαίρουνταν για τον ερχομό του γιου. Και κοίταζαν τη γυναίκα του από την κορυφή ως στα νύχια, σαν ένα όμορφο ζώο περίεργο κι ανησυχαστικό. Η κυρα-Κατίγκω έσκυψε στο αυτί της γειτόνισσάς της:
— Είδες τι μυρωδιά που βγάνει; είπε. Για ζύγωσε κοντά της.
— Οβραΐλα, μουρμούρισε η γειτόνισσα και σούφρωσε τα χείλια. Έτσι μυρίζουν αυτές.»!..
ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ; Οι Εβραίες μυρίζουν Οβραΐλα, σύμφωνα με τους Κρητικούς του 1946 που περιγράφει ο Καζαντζάκης! Να γιατί παρέμεινε επί 76 χρόνια αδημοσίευτος ο «Ανήφορος»: Για να μη μάθουν όλοι οι Ρωμηοί πως ο Κρητικοί κατάφεραν να επιβιώσουν και να διατηρηθούν ανόθευτοι επειδή ήσαν φοβεροί ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΕΣ και θεωρούσαν μεγάλη κατάρα το να παντρευτεί κάποιος Εβραίο!..
ΗΤΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
ΥΠΟΨΙΝ ότι τα όσα γράφει στον «Ανήφορο» ο Καζαντζάκης είναι αυτοβιογραφικά. Όντως ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν μια ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΑ ΕΒΡΑΙΑ, η διαβόητη Ραχήλ Λιπστάιν Mινκ (διαβάστε εδώ όλες τις λεπτομέρειες του έρωτά τους, που κρύβουν οι πάντες, όπως τις περιγράφει ο Καζαντζάκης στην αυτοβιογραφία του «Αναφορά στον Γκρέκο»).
ΤΕΛΙΚΑ, η Εβραία κομμουνίστρια Ραχήλ, ο μεγάλος έρωτας του Νίκου Καζαντζάκη, μόλις το 1948 ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ έγινε μεγάλη Σιωνίστρια: Όπως ακριβώς κι ο ιδρυτής του ΚΚΕ, Αβραάμ Μπεναρόγιας, η Ραχήλ εγκατέλειψε τις συφιλιδικές κομμουνιστικές της ιδέες και εγκαταστάθηκε κάτω στο Ισραήλ, προκειμένου να βοηθήσει στην θεμελίωση του πρώτου Εβραϊκού Κράτους μετά από 20 αιώνες!.. Πέθανε ως αμετανόητη Σιωνίστρια, τον Ιούνιο του 1978 σε ηλικία 79 ετών στη πόλη Zorah του Ισραήλ.
======================
Σαν τον γνωστό βαψομαλλιά, τον σκληρό πασόκο - εθνικοσοσιαλιστή, που δηλώνει θαυμαστής τού Χερτζλ ένα πράγμα... Μετανάστης κι αυτός...
Σάββατο 23 Απριλίου 2022
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022
Σάββατο 21 Αυγούστου 2021
Κυριακή 2 Μαΐου 2021
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2021
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2020
Παρασκευή 14 Αυγούστου 2020
Η Κοίμησις τής Θεοτόκου - Άρθρο τού Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντου, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εφημερίς», στις 15 Αυγούστου τού 1887.
Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν αυτής υπόθεσιν έχουσα.
Η Κοίμησις αύτη συνέβη, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τη 15 Αυγούστου, αλλά προϊόντος του χρόνου, συν τη καλλιεργεία και αναπτύξει του χριστιανικού πνεύματος, ετάχθη η προηγουμένη της ημέρας ταύτης δεκατετραήμερος εγκράτεια, προς τιμήν της υπεράγνου Θεομήτορος και αυτή γινομένη. Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά. Και αύτη μεν επιγράφεται «ποίημα Θεοστηρίκτου μοναχού, η Θεοφάνους», και πιθανώτατον, ότι είναι του Θεοφάνους μάλλον, διότι πράγματι φαίνεται έργον δοκιμωτάτου ποιητού, η δε Μεγάλη παράκλησις είναι ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως. Εξόριστος από της βασιλευούσης, αλωθείσης υπό των Λατίνων, ο ατυχής εκείνος βασιλεύς, ευγλώττως εκχέει τα παράπονά του προς την μόνην πολιούχον αυτής και προστάτιδα: «Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; που προστρέξω λοιπόν και σωθήσομαι; Που πορευθώ;. . . Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον».
Περί το τέλος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνος ψάλλονται και τα κατανυκτικώτατα εκείνα εξαποστειλάρια. Το πρώτον, ως εκ μέρους της Θεοτόκου, αρχαιοπρεπές και απέριττον, έχει ώδε: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα». Το τρίτον, ικεσία εκ μέρους των πιστών, είναι περιπαθέστατον: «Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει». Προς το τροπάριον τούτο συνδέεται ευσεβής τις δοξασία από στόματος εις στόμα φερομένη και ασπαστή παρ’ ορθοδόξοις χριστιανοίς, ότι, κατά την τελευταίαν Κρίσιν, και προ της φρικτής αποφάσεως του αδεκάστου δικαστού, η εύσπλαγχνος Μήτηρ και Παρθένος θ’ ανατείνη το τελευταίον χείρας ικέτιδας προς τον Υιόν της και Κύριον, επικαλουμένη την συγκατάβασιν αυτού επί των αμαρτωλών.
Μετά την δεκαπενθήμερον προπαρασκευήν και νηστείαν, άρχεται η εορτή, και μετ’ αυτήν τα μεθέορτα, ψαλλόμενα μέχρι της 23 του μηνός, καθ’ ην τελείται η απόδοσις της εορτής, η άλλως λεγομένη και Μετάστασις της Θεοτόκου. Αλλά και όλος ο Αύγουστος μην θεωρείται αφιερωμένος εις την Θεομήτορα, εν τω ιερώ δε Άθω, τη ακροπόλει ταύτη της Ορθοδοξίας, ήτις εδέχθη μετά την πτώσιν της Βασιλευούσης όσα κειμήλια και θησαυρούς δεν περιεσύλησαν οι αλλόφυλοι, και όπου περιεσώθη προς τοις άλλοις και η προς την Θεοτόκον ιδιάζουσα τιμή και το προνόμιον του επ’ ονόματι αυτής σεμνύνεσθαι, τα μεθέορτα εξακολουθούσι και μετά την 23 του μηνός. Χάριν δε περιεργείας δύναται να σημειωθή και η σύμπτωσις, ότι ο Αύγουστος αστρονομικώς ανήκει εις το ζώδιον, το λεγόμενον της Παρθένου.
Κατ’ αυτήν την ημέραν της εορτής τα άσματα και οι ύμνοι είναι εκ των καλλίστων της Εκκλησίας. Ο,τι υψηλόν και ωραίον έγραψέ ποτέ ο Κοσμάς και ο Δαμασκηνός Ιωάννης, οι δύο μέγιστοι της Εκκλησίας μελοποιοί, τονίζεται την ημέραν ταύτην επ’ εκκλησίας, και η ακολουθία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αμιλλάται προς τας της Μεγάλης Εβδομάδος και των Χριστουγέννων. Λυρικώτατος είναι ο ένθεος Κανών του ιερού Κοσμά, το «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη», εις ήχον α αδόμενος, πανηγυρικώτατος δε ο του θείου Δαμασκηνού προς το «Ανοίξω το στόμα μου», εις δ ήχον. Ο ειρμός της α ωδής του α ήχου έχει ως εξής: «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη, η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο, προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ μετά χορών και τυμπάνων, τω σω άδοντας Μονογενεί, ενδόξως ότι δεδόξασται».
Το α τροπάριον της αυτής ωδής λέγει·
«Αμφεπονείτο αύλων τάξις, ουρανοβάμων εν Σιών το θείον σώμά σου· άφνω δε συρρεύσασα, των Αποστόλων η πληθύς, εκ περάτων Θεοτόκε, σοι παρέστησαν άρδην, μεθ’ ων Άχραντε, σου την σεπτήν, Παρθένε, μνήμην δοξάζομεν».
Και το β τροπάριον·
«Νικητικά μεν βραβεία ήρω, κατά της φύσεως Αγνή, Θεόν κυήσασα· όμως μιμουμένη δε, τον ποιητήν σου και Υιόν, υπέρ φύσιν υποκύπτεις, τοις της φύσεως νόμοις· διο θνήσκουσα, συν τω Υιώ, εγείρη διαιωνίζουσα».
Αξιοσημείωτα είναι τα δύο τροπάρια της ε ωδής του δ ήχου, προς το «Εξέστη τα σύμπαντα»·
«Κροτείτωσαν σάλπιγγες, των θεολόγων σήμερον, γλώσσα δε πολύφθογγος ανθρώπων, νυν ευφημείτω, περιηχείτω αήρ, απείρω λαμπόμενος φωτί, άγγελοι υμνείτωσαν, της Παρθένου την κοίμησιν».
«Το Σκεύος διέπρεπε, της εκλογής τοις ύμνοις σου, όλος εξιστάμενος Παρθένε, έκδημος όλος, ιερωμένος Θεώ, τοις πάσι θεόληπτος και ων, όντως και δεικνύμενος, Θεοτόκε πανύμνητε».
Ο ειρμός της ζ ωδής του α ήχου, εν ω μνημονεύεται κατά χρέος η ιστορία των Τριών Παίδων, έχει ως έπεται·
«Ιταμώ θυμώ τε και πυρί, θείος έρως αντιταττόμενος, το μεν πυρ εδρόσιζε, τω θυμώ δε εγέλα, θεοπνεύστω λογική, τη των οσίων τριφθόγγω λύρα αντιφθεγγόμενος, μουσικοίς οργάνοις εν μέσω φλογός· ο δεδοξασμένος, των πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει».
Το επόμενον τω ειρμώ τούτω τροπάριον περιέχει ποιητικωτάτην παραβολήν, ή μάλλον αντίθεσιν, αφορμήν λαβούσαν εκ της συντρίψεως των πλακών της Διαθήκης υπό του Μωυσέως.
«Θεοπνεύστους πλάκας Μωσής, γεγραμμένας τω θείω Πνεύματι, εν θυμώ συνέτριψεν, αλλ’ ο τούτου Δεσπότης, την τεκούσαν ασινή, τοις ουρανίοις φυλάξας δόμοις, νυν εισωκίσατο· συν αυτή σκιρτώντες, βοώμεν Χριστώ· ο δεδοξασμένος, των πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει».
Αλλ’ η χρυσή κορωνίς και το επιστέγασμα όλου του Κανόνος, είναι η ωραιοτάτη εκείνη καταβασία της θ ωδής, μετά του Μεγαλυναρίου, ψαλλομένη και εν τη Λειτουργία·
«Αι γενεαί πάσαι, μακαρίζομέν σε, την μόνην Θεοτόκον.
«Νενίκηνται της φύσεως οι όροι, εν σοι Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν, προμνηστεύεται θάνατος· η μετά τόκον Παρθένος, και μετά θάνατον ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου».
Πηγή: https://www.sansimera.gr
Κυριακή 3 Μαΐου 2020
Κάτι ακόμη για τον Πελαργό, επειδή διαπιστώσαμε ότι, το θέμα αρέσει...
 |
| Το έμβλημα τής 9ης Ταξιαρχίας Πεζικού, στη Φλώρινα |
Όταν το blogging, γίνεται ένα απολαυστικό hobby μεταξύ καλών Ελλήνων:
Το όμορφο αυτό θέμα, ξεκίνησε από εδώ και συνεχίστηκε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ που διαβάζετε τώρα. Είμαστε σίγουροι ότι, θα το αναρτήσουν κι άλλοι συνάδελφοι. Αυτό είναι το ΥΓΙΕΣ blogging φίλες και φίλοι. Όταν κάποιο θέμα, ολοένα κι εμπλουτίζεται από τους bloggers και η πληροφορία γίνεται σιγά - σιγά γνώση. Για κάτι τέτοια... «μπλογκάρουμε».
=================================
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: Πελαργός. Συμβολίζει την αποφασιστικότητα τής Ταξιαρχίας στην εκτέλεση τής αποστολής της. Είναι γνωστό ότι, το πτηνό αυτό, με την ευγένεια και την ακεραιότητα τού χαρακτήρος του, αντιμετωπίζει με γενναιότητα το θάνατο, όταν χρειασθή.
ΡΗΤΟ: «Ή ΚΑΛΩΣ ΖΗΝ Ή ΚΑΛΩΣ ΤΕΘΝΗΚΕΝΑΙ».
Προέρχεται από την τραγωδία «Αίας» τού Σοφοκλέους, στίχος 479.
=================================
Κάπου στη Λευκορωσία...
Μέχρι και το 'περήφανο αυτό πτηνό, προσκυνά
- ταπεινώς -
την εικόνα τής Παναγιάς μας !!!
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2020
Κυριακή 21 Ιουλίου 2019
Κάντε ένα καφεδάκι, καθίστε αναπαυτικά... κι ακούστε τον, με πολλή ψυχραιμία.
Η ιστορία τού βιβλίου, εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη ΚΑΙ στη Στρώμνιτσα τού τελευταίου τετάρτου τού 14ου αιώνος και σήμερα, είναι εξαιρετικώς επίκαιρο. Σαν να διαβάζη κανείς, για το σήμερα!
Πρόκειται περί ενός μυθιστορήματος, βασισμένου σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ιστορικά στοιχεία. Τά 'χουμε ξαναζήση όλα φίλε αναγνώστη, αλλά... μυαλό, ως Έθνος, ΔΕΝ βάζουμε.
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα λοιπόν, το οποίο, αναφέρεται και στους Βλάχικους πληθυσμούς τής περιοχής...
Τετάρτη 22 Μαΐου 2019
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, εν έτει 1896, γράφει στην εφημερίδα «Ακρόπολις» περί... «γυφτοχαρατζήδων» και άλλων τινών... αλητών.
 |
| Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης |
Αὐτοὶ οἱ πολιτικοί, αὐτοὶ οἱ βουλευταί, ἐκατάστρεψαν τὸ ἔθνος, ἀνάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν ὅλοι τους! Τότε σ’ ἐξεθέωναν οἱ προεστοὶ κ’ οἱ «γυφτοχαρατζῆδες», τώρα σὲ «ἀθεώνουν» οἱ βουλευταὶ κ’ οἱ δήμαρχοι.
Αὐτοὶ ποὺ εἶχαν τὸ λύειν καὶ τὸ δεσμεῖν εἰς τὰ δύο κόμματα, τοὺς ἔταζαν «φούρνους μὲ καρβέλια», δώσαντες αὐτοῖς οὐχὶ πλείονας τῶν εἴκοσι δραχμῶν μετρητά, ἀπέναντι, καθὼς τοὺς εἶπαν, καὶ παρακινήσαντες αὐτοὺς νὰ ἐξοδεύσουν κι ἀπ’ τὴ σακκούλα τους ὅσα θέλουν ἄφοβα, διότι θὰ πληρωθοῦν μέχρι λεπτοῦ, σύμφωνα μὲ τὸν λογαριασμόν, ὂν ἤθελαν παρουσιάσουν.
Τὸ τέρας τὸ καλούμενον ἐπιφανὴς τρέφει τὴν φυγοπονίαν, τὴν θεσιθηρίαν, τὸν τραμπουκισμόν, τὸν κουτσαβακισμόν, τὴν εἰς τοὺς νόμους ἀπείθειαν. Πλάττει αὐλὴν ἐξ ἀχρήστων ἀνθρώπων, στοιχείων φθοροποιῶν, τὰ ὁποῖα τὸν περιστοιχίζουσι, παρασίτων τὰ ὁποία ἀποζῶσιν ἐξ αὐτοῦ…
Μεταξὺ δύο ἀντιπάλων μετερχομένων τὴν αὐτὴν διαφθοράν, θὰ ἐπιτύχει ἐκεῖνος ὅστις εὐπρεπέστερον φορεῖ τὸ προσωπεῖον κ’ ἐπιδεξιώτερον τὸν κόθορνον.
Ἄμυνα περὶ πάτρης θὰ ἦτο ἡ εὐσυνείδητος λειτουργία τῶν θεσμῶν, ἡ ἐθνικὴ ἀγωγή, ἡ χρηστὴ διοίκησις, ἡ καταπολέμησις τοῦ ξένου ὑλισμοῦ καὶ πιθηκισμοῦ, τοῦ διαφθείροντος τὸ φρόνημα καὶ ἐκφυλίσαντος σήμερον τὸ ἔθνος, καὶ ἡ πρόληψις τῆς χρεωκοπίας».
Ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολις», κάπου στὸ 1896
Το εντοπίσαμε στο ιστολόγιο «Φιλοσοφία και Έρευνα».
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2018
Παρασκευή 27 Απριλίου 2018
Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016
Τον Καρατζαφέρη, δεν τον γουστάρουμε και δεν θα τον ψηφίσουμε, στον αιώνα τον άπαντα. Το επανεκδοθέν βιβλίο τού Μπαλτάκου πάντως, είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Πρόκειται περί ενός συναρπαστικού ιστορικού μυθιστορήματος, αλλά γραμμένο με ιστορική τεκμηρίωση ! Μορφωμένος άνθρωπος ο Μπαλτάκος. Γιατί ασχολείται με Σαμαρά - Καρατζαφέρη - Μητσοτάκη σ' όλο του το βίο δε μάς λέει...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
