Πανελλαδικές 2026: Οι υποψήφιοι εξετάστηκαν σήμερα στην Έκθεση με θέμα τη μοναξιά στη σύγχρονη εποχή, τις ανθρώπινες σχέσεις και τη σύνδεση νέων και ηλικιωμένων και στο ποίημα του Εμπειρίκου «Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει» που συνδέει τη ζωή με τη χαρά και την αγωνιστικότητα...

Περισσότερα, εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ.

Τα τα χαίρονται οι γονείς τους τα παλληκαρόπουλα! Αγνά παιδιά, Ελληνόπουλα! ΔΙΑΘΕΤΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΦΙΛΟΤΙΜΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑΡΡΑΛΕΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΟΥΝ !!! ΟΜΩΣ, ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ... ΣΚΥΛΟ - ΚΑΤΑ - ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΛΗΤΟ - ΠΡΟΔΟΤΑΡΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑ - ΚΕΡΑΤΑ, Ψ Ο Φ Η Μ Ι Α, ΠΩΛΗΤΙΚΟΥΣ...

Όνομα, Αίμα και Φυλή κι Αρχαία Τείχη

Πετούν γεράκια απ' τις φωλιές
Την τρομαγμένη μας ζωή να δουν εικόνα
Σαν τις παλιές αμαρτωλές
Που δεν τους στάθηκε αγκαλιά ούτε κρυψώνα

Κάτω απ' την άρρωστη βροχή
Στις εθνıκές των φορτηγών με τα ψυγεία
Το μαύρο λάδι απ' την ψυχή
Δεν καίει για κάτι που να μοιάζει μ' ευλογία

Δι' Ευχών των Αγίων ημών
Στους Ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι' Ευχών των Αγίων τής γης
Ορατής και αοράτου πληγής

Δι' Ευχών των Αγίων που κλαις
Που μπορείς σ' αγαπάω να λες
Δι' Ευχών των Αγίων κι Αεί
Με Θεού Πνοή

Κοιτάω τον ήλιο απ' το βουνό
Κι οι δυναμίτες τής Ψυχής μού σπαν' την πέτρα
Που εγώ να τρέξω ξεκινώ
Μες' τής παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα

Με χαραγμένα τ' αρχικά
Όνομα, Αίμα και Φυλή κι Αρχαία Τείχη
Και μ' ένα δέμα Ελληνικά
Θα γράψω, Κόσμε, τους χρησμούς μου με το νύχι.

Δι' Ευχών των Αγίων ημών
Στους Ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι' Ευχών των Αγίων τής γης
Ορατής και αοράτου πληγής

Δι' Ευχών των Αγίων που κλαις
Που μπορείς σ' αγαπάω να λες
Δι' Ευχών των Αγίων κι Αεί
Με Θεού Πνοή

Στη Μνήμη τού Αυτοκράτορος Βασιλείου Β' Βουλγαροκτόνου [958 - 1025 μ.Χ.] Βασίλεψε από την 10η Ιανουαρίου τού 976 έως τον θάνατό του, 15 Δεκεμβρίου τού 1025 μ.Χ. [επί 50 έτη (!!!) παρά... 25 ημέρες]. Πέρασαν έκτοτε, 1000 χρόνια...

Όταν στις 13 Απριλίου 1204, έγινε η πρώτη Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως από τους Λατίνους του Πάπα στην Δ’ Σταυροφορία, οι Φράγκοι σύλησαν τους περισσότερους τάφους των αυτοκρατόρων. Την περισσότερη κακία όμως την έδειξαν στον τάφο του Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου!
Όταν το 1261 η Πόλις ανεκτήθη από τους Έλληνες, δίπλα στον συλημένο τάφο του Βασιλείου, βρέθηκε πεταμένος ο σκελετός του και στο στόμα του οι Λατίνοι είχαν βάλει περιπαικτικά μία φλογέρα!
Όταν ο τότε Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος το έμαθε αυτό, τύλιξε ευλαβικά τα λείψανα σε μεταξωτά υφάσματα, τα τοποθέτησε σε περίτεχνο φέρετρο και τα μετέφερε στην Σηλυβρία. Εκεί ξαναθάφτηκε με όλες τις αυτοκρατορικές τιμές!
Με αφορμή το γεγονός αυτό, ο Κωστής Παλαμάς, έγραψε το περίφημο ποίημα “Η Φλογέρα του Βασιλιά”!
Γιατί όμως το μίσος των Λατίνων, ειδικά απέναντι στον Βασίλειο Β’ Βουλγαροκτόνο; Τα γεγονότα, ξετυλίγοντάς τα, “μαρτυράνε” το “γιατί”…
Ο Βασίλειος Β’ Βουλγαροκτόνος ήταν και έμεινε ένα φαινόμενο μοναδικό! Αντιμετώπισε νικηφόρα τόσους εχθρούς, μεγάλωσε και λάμπρυνε την αυτοκρατορία! Βούλγαρους, Άραβες, Σαρακηνούς, Νορμανδούς, Ίβηρες, Άβασγους στον Καύκασο, στασιαστές στο εσωτερικό.
Τον λάτρευαν στρατός και λαός, “ως ηγετική φυσιογνωμία και ως αληθινά μεγάλο πολιτικό (George Ostrofsky)” και ως ικανότατος διπλωμάτης, πέτυχε με ειρηνικά μέσα τον εκχριστιανισμό των Ρώσων!
Άφησε μια πανίσχυρη οικονομία, οι εξαγωγές υπερτερούσαν των εισαγωγών, ανέπτυξε τις τέχνες και τα γράμματα και με μέτρα κοινωνικής πολιτικής, ήταν ο προστάτης των φτωχών. Ένα μοναδικό φαινόμενο βασιλείας, που επανέφερε την γη στους μικροϊδιοκτήτες με την “Νεαρά” του 996!
Την “αριστοκρατίαν καθαιρέσας ισότιμον προς τας άλλας κοινωνικάς τάξεις κατέστησε…”(Μιχαήλ Ψελλός).
Πώς να τα ξεχάσουν όλα αυτά οι Λατίνοι; Τον ΜΕΓΑ αυτοκράτορα, που έκανε την Κωνσταντινούπολη το λαμπρότερο κέντρο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το Παρίσι του μεσαίωνα!
Ο Βασίλειος υπήρξε το το σύμβολο των Ελλήνων κατά τον Μακεδονικό Αγώνα (1904 – 1908), αλλά και κατά την διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου, εναντίον των Βουλγάρων (1913)!
Μάλιστα η Πηνελόπη Δέλτα, εξέδωσε το 1911 το ιστορικό μυθιστόρημα “Στον Καιρό του Βουλγαροκτόνου”, ενώ το 1964, ακολούθησε το επίσης σπουδαίο μυθιστόρημα του Κώστα Κυριαζή, “Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος”!

ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…

Την 1η Αυγούστου 1909 ο Κωστής Παλαμάς, ολοκληρώνει το αριστούργημά του, “Η Φλογέρα του Βασιλιά”, σε περισσότερους από 4.000 15/σύλλαβους στίχους!
Για τον Κωστή Παλαμά, η Ελλάδα ήταν το απόλυτο. Ήταν όλα. Ήταν το όραμα των ανθρώπων της εποχής του, που πήραν την ιστορία στην πλάτη τους και την κουβάλησαν σε ελεύθερα μονοπάτια, στο ξέφωτο και αυτό είναι ηρωισμός!
Ήταν η γενιά που ένιωθε στην ανάσα της το “21. Μια Επανάσταση που έμεινε μισή, πως ήταν μονάχα η αρχή και χρειαζόταν η ολοκλήρωση. Αν ο κύκλος δεν ολοκληρώνονταν, θα πάθαινε ατροφία και θα έσβηνε από τον χάρτη. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο, “χώρεσε” και ο άτυχος πόλεμος του 1897!
“Η Φλογέρα του Βασιλιά” βγαίνει από το πείσμα της ολοκλήρωσης, για μια Ελλάδα που θέλει να ζήσει!
Αν το “'97 είχε τον εφιάλτη της φυγής των νικημένων Ελλήνων, αυτό ήταν κάτι αντίθετο με την Ελλάδα του Μακεδονίτη Βασιλείου. Αυτόν που εξανάγκαζε όλα να σκορπιούνται και να υποχωρούν στο διάβα του!
“Η Φλογέρα του Βασιλιά”, είναι ένα έπος για την ολοκλήρωση της “μισής” Επανάστασης του “21. Ένα ξυπνητήρι!
Πριν το κύριο έπος, ένα αυτόνομο ποίημα, “Ο γιος της χήρας”, αναπτύσσει έναν μύθο, σχετικού με την παράδοση, την καταγωγή και την μοίρα της Μακεδονικής Δυναστείας!
“…Μπροστά στον Βούλγαρο Τσάρο, οι δούλοι περνάνε γονατίζοντας και σκύβοντας…Μόνον ένας μπρος του σαν περνά δε γονατά, δε σκύβει. Ο περήφανος, “Ο γιος της χήρας”, το κρυφό καμάρι των σκλάβων. Τον είχαν οι σκλάβοι για αρχηγό…κι όποιον ισκιώνει σταυραϊτός, αυτός θα βασιλέψει…!
Κάτω από την μεγαλοπρεπή φτερούγα του θρυλικού αετού, προσδιορίστηκε η μοίρα του Μακεδονίτη βασιλιά!
“…Σκίστε τη γη και μέσα της κρυφτείτε, ντροπιασμένοι Σαρακηνοί και Νορμανδοί & Βούλγαροι & Ρώσοι”!
Το αντιβαρβαρικό και αντισλαβικό μήνυμα δόθηκε!
Ο αετογέννητος του Μακεδονικού κάμπου Βασίλειος Β’ Βουλγαροκτόνος, θα εκπληρώσει τον θρύλο. Ο νέος Διγενής Ακρίτας θα εκπληρώσει το ποθούμενο. Η γη της Μακεδονίας είναι Ελληνική! Απελευθερωτής, εκδικητής και στην κορυφή τους στέκεται η Θεσσαλονίκη. Κοινή λαχτάρα των αλλοφύλων, από εκείνα τα χρόνια, έως τα σημερινά!
“…Κι απάνου απ’ όλα η δόξα του πάει προς τη χώρα, που είναι, το Παγγαίο το λογάρι της κι είναι η Θεσσαλονίκη βασίλισσά της κι η Έδεσσα μάνα της, βρυσομάνα, κι είναι του Σλάβου τ’ όνειρο και του Ρωμιού η λαχτάρα…”!
Όλο το ποίημα της “Φλογέρας του Βασιλιά”, είναι γεμάτο από εικόνες που αναφέρονται στην Μακεδονία. Ο Παλαμάς σηματοδοτούσε το μέγεθος και την σημασία της Ελληνικής αυτής περιοχής. Την Μακεδονία που είναι μία και είναι Ελληνική!
Την “Φλογέρα του Βασιλιά” την έγραφε για πολλά χρόνια και νεότατος είχε συλλάβει την ιδέα!
Σε ηλικία 51 χρονών, την παρουσίασε. Δηλ. την “δούλεψε” κατά τον “Μακεδονικό Αγώνα”. Όταν το 1904 η ψυχή του Αγώνα, ο Παύλος Μελάς σκοτώνεται, συγκινημένος καταθέτει το καλύτερο μνημόσυνο – μνημείο για τον ήρωα…”Σε κλαίει ο λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλικάρι…”!
Σε 8 χρόνια από το 1904, η Θεσσαλονίκη θα γινότανε Ελληνική και ο Παλαμάς, ο “προφήτης” για την “πλατειά γη της Μακεδονίας…”!
Μια δεητική προσευχή του Κωστή Παλαμά στον Τροπαιοφόρο Άγιο Δημήτριο: “Εσύ που θρόνος σου η Θεσσαλονίκη, Μακεδονίτη Ακρίτα καβαλάρη, φώτισε μας το δρόμο προς τη νίκη, του μήνα που γιορτάζει Σε είναι η χάρη.
Βάρβαρος τότε οχτρός Σου. Τούρκος τώρα…”!
Η Θεσσαλονίκη στα 1928 τιμά τον μεγάλο ποιητή, που τόσο την έχει υμνήσει!
Στον δρόμο του Βασιλείου και του Π. Μελά, ο ποιητής, αφιερώνει στην Θεσσαλονίκη…
“Η Θεσσαλή νεράιδα που σου χάρισε τ’ όνομά της, ποιος ξέρει! από τα μάγια θα με μοίρανε, τα δικά της…
Σε τραντάζουν, δε σε βουλιάζουν οι άργητες των κληδόνων, σε θεμελιώνουν τα όπλα των Αλέξαντρων Μακεδόνων…και πάντα σ’ ευλογεί ασκητής Θεοφρούρητος τ’ Αγιονόρος…και πάντα πρωτοστάτης σου θείος οπλίτης, για το μάτωμα τρόμος, για τον θρίαμβο Μυροβλύτης…”!
Την 1η Απριλίου 1909 ο Κωστής Παλαμάς ολοκληρώνει το αριστούργημά του, “Η Φλογέρα του Βασιλιά”, με 4.000 15/σύλλαβους στίχους!

«Κλικ» εδώ, για το σύνολο τού έργου: Προλογικά - Η φλογέρα του Βασιλιά - Ηρωϊκή Τριλογία - Ο Επίλογος

Βιβλιογραφία:

– Βασίλειος Β’ Βουλγαροκτόνος / Μάνου Ν. Χατζηδάκη.
– Ελληνική ιστορία χιλίων χρόνων, μέσα από τους στίχους του Κωστή Παλαμά στην “Φλογέρα του Βασιλιά” / Σοφία Ντρέκου, έρευνα, επιμέλεια.

του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου

Περάστε κι
από εδώ.

Ο Sean Connery (Σων Κόννερυ) απαγγέλει την «Ιθάκη» τού Καβάφη

Κατ' ευθείαν στο 2:08:34 τού ηχητικού - Λέτε να φύγη το... καπάκι τής χύτρας στο ηφαίστειο Κολούμπο; Παραιτήθηκε ο Τσελέντης, «πρωτόγνωρο φαινόμενο» λέει ο Λέκκας. Ρε τι γίνεται με το HAARP... Θα οδηγηθούμε ξανά, πίσω, στο 1613 π.Χ.;

Περισσότερα, [εδώ Κ Α Ι εδώ] Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ.

Μια πολύ μεγάλη στιγμή για τον Παγκόσμιο Πολιτισμό και την Αραβική Ποίηση: «Το ψωμί τής Μάνας μου», τού θρυλικού Μαχμούντ Νταρουίς, από την Γαλιλαία

Νοσταλγώ το ψωμί της μάνας μου,
τον καφέ τής μάνας μου,
το τελευταίο άγγιγμά της.
Οι μνήμες τής παιδικής ηλικίας μου, μεγαλώνουν
'μέρα με την ημέρα.
Πρέπει να αγαπώ τη ζωή μου,
διότι στην ώρα τού θανάτου μου,
πρέπει να αξίζω τα δάκρυα τής μάνας μου.

Εάν επιστρέψω μια 'μέρα,
πάρε με ως πέπλο στα βλέφαρά σου
και σκέπασε τα κόκκαλά μου με τη χλόη
που ευλογήθηκε από τα βήματά σου.
Δέσε μας μαζί
με μια μπούκλα από τα μαλλιά σου,
με μια κλωστή που κρέμεται από το πίσω μέρος τού
φορέματός σου.
Μπορεί να γίνω μια θεότητα,
εάν αγγίξω τα βάθη τής καρδιάς σου.

Ας επιστρέψω και κάνε με προσάναμμα για τη φωτιά σου,
σχοινί για ν' απλώνεις τα ρούχα στη στέγη τού σπιτιού σου.
Δίχως τις καθημερινές προσευχές σου,
είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ.

Γέρασα.
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών
τής παιδικής μου ηλικίας,
έτσι ώστε, εγώ,
μαζί με τα χελιδoνάκια,
να μπορούμε ν' ανιχνεύσουμε το μονοπάτι
πίσω στη φωλιά τής αναμονής σου.

أحنّ إلى خبز أمي
وقهوة أمي
ولمسة أمي
وتكبر فيّ الطفولة يوما
على صدر يوم
وأعشق عمري لأني
إذا مُتّ أخجل من دمع أمي
*****
خذيني، إذا عدتُ يومًا
وشاحًا لهُدبكْ
وغطّي عظامي بعشب
تعمّد من طهر كعبكْ
وشدّي وثاقي .. بخصلة شعر
..بخيط يلوّح في ذيل ثوبكْ
عساني أصير
إلها أصير..
إذا ما لمست قرارة قلبكْ!
*****
ضعيني، إذا ما رجعت
وقودا بتنور ناركْ..
وحبل غسيل على سطح دارك
لأني فقدت الوقوفَ
بدون صلاة نهاركْ
هرمت، فردّي نجوم الطفولة
حتى أشارك
صغار العصافيرِ
درب الرجوع..
لعُشِّ انتظاركْ!
--------------------
محمود درويش

Πηγή: noctoc-noctoc.blogspot.gr/2007/11/mother-oummi.html

Ο Μαχμούντ Νταρουίς γεννήθηκε το 1941 στο Αλ Μπιρουά της Γαλιλαίας, στην τότε υπό αγγλική διοίκηση Παλαιστίνη και σημερινό Ισραήλ. Είναι το δεύτερο παιδί μιας μουσουλμανικής, ορθόδοξης οικογένειας γαιοκτημόνων, με τέσσερις αδερφούς και τρεις αδερφές. Μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948, το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς και η οικογένεια Νταρουίς κατέφυγε στον Λίβανο όπου παρέμεινε έναν χρόνο προτού επιστρέψει παράνομα στο Ισραήλ και βρει στη θέση του χωριού της μια εβραϊκή αποικία. Η οικογένεια εγκαθίσταται έτσι στο Ντερ Αλ Ασαντ.

Ο Νταρουίς ξεκίνησε τις πρωτοβάθμιες σπουδές του στο Ντερ Αλ Ασαντ, ζώντας υπό τη μόνιμη απειλή του εντοπισμού και του εξορισμού του από τις ισραηλινές αρχές. Αργότερα, τελειώνει τις δευτεροβάθμιες σπουδές του στο Κουφούρ Γιασίφ κι εντέλει φεύγει για τη Χάιφα. Το 1960, στα δεκαεννιά του χρόνια, δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο...

Η συνέχεια εδώ

Mahmoud Darwish (Arabic: محمود درويش‎, 13 March 1942 – 9 August 2008) was a Palestinian poet and author who won numerous awards for his literary output and was regarded as the Palestinian national poet. In his work, Palestine became a metaphor for the loss of Eden, birth and resurrection, and the anguish of dispossession and exile. He has been described as incarnating and reflecting "the tradition of the political poet in Islam, the man of action whose action is poetry".

H συνέχεια εδώ

Ποίημα για τους πεσόντες Ήρωες τής Μάχης Κιλκίς - Λαχανά

Περισσότερα, [εδώ Κ Α Ι εδώ] Κ Α Ι [εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ].

Alessandra Amoroso - Comunque andare (Video Ufficiale)

Όπως και νά 'χει, συνέχισε
Ακόμα κι αν νιώθεις ότι πεθαίνεις,
Για να αποφύγεις ακριβώς το να μην κάνεις τίποτα
Περιμένοντας το τέλος
συνεχίζεις επειδή δεν ξέρεις πως να μείνεις ακίνητος
Επιμένεις να ψάχνεις το φως στο βάθος των πραγμάτων.

Όπως και νά 'χει, συνέχισε
ακόμη κι αν είναι για να καταλάβεις
ή να μην καταλάβεις τίποτα
Αλλά για να είσαι σε θέση να πεις στην αγάπη
"Έζησα στο όνομά σου"
Και χόρεψε και ίδρωσε κάτω απ' τον ήλιο
δεν με νοιάζει αν το δέρμα μου καεί
ή αν καίω για δευτερόλεπτα και ώρες
αυτό που με νοιάζει είναι το ότι με βλέπεις
και το τι βλέπεις μέσα μου ...
είμαι εδώ μπροστά σου
Με τη βαλίτσα μου γεμάτη από φόβους και επιθυμίες

Όπως και νά 'χει, συνέχισε, μη σταματάς
Ακόμα κι αν αισθάνεσαι να ξεθωριάζεις
δεν μπορείς να σωθείς αλλά να το παίξεις μέχρι τέλους
οπότε συνέχισε, μη σταματάς, τ' αγκάθια μπορείς να τα βγάλεις μετά
και όταν κλείνω τα μάτια μου μόνο τα τριαντάφυλλα και η μυρωδιά τους είναι αυτό που μένει
και θέλω να χορεύω
και να ιδρώνω κάτω από τον ήλιο
δεν με νοιάζει αν το δέρμα μου καεί
ή αν καίω δευτερόλεπτα και ώρες
αυτό που με νοιάζει είναι το ότι με βλέπεις
και το τι βλέπεις μέσα μου ...
είμαι εδώ μπροστά σου
Με τη βαλίτσα μου γεμάτη από φόβους και επιθυμίες

συνεχίζεις επειδή δεν ξέρεις πως να μείνεις ακίνητος
στέκεσαι μέσ' τη νύχτα ξέρεις πως θα σε βρω
και θέλω να χορεύω
και να ιδρώνω κάτω από τον ήλιο
δεν με νοιάζει αν το δέρμα μου καεί
ή αν καίω δευτερόλεπτα και ώρες
και θέλω να ελπίζω πως δεν υπάρχει πια τίποτα να κάνουμε
Θέλω να είμαι η καλύτερη για όσο βρίσκεσαι εδώ
Και επειδή υπάρχεις για να σ' αγαπώ.

Πες μου αν με βλέπεις
και τι βλέπεις σε μένα
Καθώς σου χαμογελάω
με τα ελαττώματά μου, τους φόβους και τις επιθυμίες μου.

Το ποίημα τού Κωνσταντίνου Καβάφη «Τρώες», το γνωρίζετε;

Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Μα πάντα κάτι βγαίνει και μάς σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.
~.~
Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε τής τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

ΑΝΑΛΥΣΗ
ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημα Τρώες αντικρίζει τη δυσκολία της ανθρώπινης ζωής σε όλη της την τραγικότητα, παρομοιάζοντας την καθημερινή πάλη των ανθρώπων με τον αγώνα των Τρώων. Το δεδομένο της ήττας των Τρώων υποβάλλει εξαρχής την ιδέα της αναπόφευκτης αποτυχίας, αποδίδοντας έτσι την επώδυνη αλήθεια της ζωής πως οι άνθρωποι, όσο κι αν παλέψουν, θα καταβληθούν στο τέλος απ’ τις αλλεπάλληλες δοκιμασίες της ζωής.

Είναι βέβαια σαφής η διάθεση απαισιοδοξίας που κυριαρχεί στο ποίημα, το οποίο, αν και δε θα πρέπει να θεωρηθεί πως εκφράζει έναν θεμιτό τρόπο θέασης της πραγματικότητας, αποδίδει ωστόσο με ακρίβεια τη συνήθη πορεία της ζωής πολλών ανθρώπων.

Συνάμα, ο ποιητής τονίζει πως οι άνθρωποι μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής δειλιάζουν και τρέπονται σε φυγή. Μια εικόνα εξαιρετικά αρνητική, ίσως ακόμη κι ενοχλητική, η οποία όμως εμπεριέχει την ασχήμια κάθε δύσκολης αλήθειας. Όσο κι αν οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν πως είναι αρκετά δυνατοί κι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία, στην πραγματικότητα η ζωή κατορθώνει να τους λυγίσει.

Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Ο ποιητής χρησιμοποιώντας α΄ πληθυντικό πρόσωπο στην αφήγησή του συμπεριλαμβάνει και τον εαυτό του στους «συφοριασμένους» ανθρώπους που μάταια πασχίζουν ν’ αποφύγουν τη δεδομένη ήττα. Με τον τρόπο αυτό τα λεγόμενά του αποκτούν την αλήθεια, αλλά και τον υποκειμενισμό του προσωπικού βιώματος και της προσωπικής οπτικής.

Ο χαρακτηρισμός των ανθρώπων ως συφοριασμένων προκύπτει από τα ποικίλα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν, αλλά κι από τις απρόσμενες συμφορές που συχνά σαρώνουν τη ζωή τους. Ενδεικτικοί ως προς αυτό είναι κι οι στίχοι από το Β΄ στάσιμο της Αντιγόνης του Σοφοκλή «οὐδέν ἕρπει θνατῶν βιότῳ πάμπολύ γ’ ἐκτός ἄτας» [ο βίος των θνητών καιρό δε σέρνεται πολύ έξω από της συμφοράς το μονοπάτι. (Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης)].

Με το σχήμα της επαναφοράς (οι δύο πρώτοι στίχοι ξεκινούν με τον ίδιο τρόπο: είν’ οι προσπάθειές μας) ο ποιητής στρέφει την προσοχή του αναγνώστη στη λέξη «προσπάθειες», η οποία εν τέλει χαρακτηρίζει συνολικά την ανθρώπινη ζωή, μιας κι οι άνθρωποι βρίσκονται διαρκώς σε μια διαδικασία προσπάθειας. Είτε πρόκειται για την επιβίωσή τους είτε για ό,τι ο καθένας αντιλαμβάνεται ως προσωπική του επιτυχία, οι άνθρωποι συνεχώς προσπαθούν να κατορθώσουν κάτι.

Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Οι πρώτες επιτυχίες στη ζωή κάθε ανθρώπου -οι οποίες δίνονται απ’ τον ποιητή με εκφράσεις που παραπέμπουν στην καθημερινή ομιλία του λαού «κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι παίρνουμ’ επάνω μας»-, αρκούν για να του προσφέρουν θάρρος και φυσικά την ελπίδα πως πρόκειται να καταφέρει όσα επιθυμεί.

Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, τής ανθρώπινης φύσης ότι αρκεί η παραμικρή επιτυχία (κομμάτι), η παραμικρή αίσθηση επίτευξης, για να λάβει την αναγκαία ενθάρρυνση και ν’ αντικρίσει με αισιοδοξία το μέλλον.

Θα πρέπει να προσεχθεί η χρήση τής λέξης «κομμάτι» απ’ τον ποιητή, που σκοπίμως παρουσιάζει ως μικρά τα επιτεύγματα των ανθρώπων, όχι μόνο γιατί στους ανθρώπους αρκεί η ελάχιστη επιτυχία για να γεμίσουν αισιοδοξία, αλλά κυρίως γιατί στα περιορισμένα μέτρα της ανθρώπινης ζωής δεν υπάρχουν τα περιθώρια για σημαντικά κατορθώματα.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μάς σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.
Η θετική, όμως, όψη της πραγματικότητας δε διαρκεί πολύ, καθώς όπως επισημαίνει ο ποιητής πάντοτε κάτι προκύπτει που διακόπτει την ελπιδοφόρα διάθεση των ανθρώπων. Τα προβλήματα που ενδέχεται να προκύψουν, ανά πάσα στιγμή, στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολλών ειδών, είτε πρόκειται για προβλήματα οικονομικά είτε υγείας είτε ακόμη και προσωπικής φύσης. Επειδή, βέβαια, η οικονομία του ποιήματος δε θα επέτρεπε μια τέτοιου είδους καταγραφή, όλα τα πιθανά προβλήματα λαμβάνουν υπόσταση με την εμφάνιση του Αχιλλέα. Ο ομηρικός ήρωας, δηλαδή, συμβολίζει τις ποικίλες δυσκολίες της ζωής, οι οποίες αναχαιτίζουν τις προσπάθειες των ανθρώπων, όπως ακριβώς ο πανίσχυρος ήρωας προκαλούσε με την εμφάνισή του πανικό στους Τρώες και τους καθήλωνε.
Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε τής τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.
Η τρίτη στροφή του ποιήματος ακολουθεί μετά από μια επιβεβλημένη παύση στην ανάγνωση, όπως αυτή προκύπτει απ’ το διπλό διάκενο που τη χωρίζει από την προηγούμενη στροφή και που ουσιαστικά χωρίζει το ποίημα σε δύο διακριτές ενότητες.

Ο αρχικός στίχος της στροφής αυτής αποτελεί επανάληψη του δεύτερου στίχου της πρώτης στροφής, λειτουργώντας ως συνεκτικός δεσμός μεταξύ των δύο ενοτήτων του ποιήματος και συνεχίζοντας παράλληλα την αναλογία ανάμεσα στις προσπάθειες των τωρινών ανθρώπων και τις προσπάθειες των Τρώων.

Οι προσπάθειες των ανθρώπων είναι καταδικασμένες, σχολιάζει ο ποιητής, όπως ακριβώς αυτές των Τρώων. Οι άνθρωποι συχνά θεωρούν πως αν δείξουν αποφασιστικότητα και μεγάλη τόλμη, θα μπορέσουν να αλλάξουν την πορεία της τύχης τους, και γι’ αυτό αποφασίζουν να αγωνιστούν. Όμως η αποφασιστικότητα αυτή εμφανίζεται μόνο μπροστά στις μικρές δυσκολίες της ζωής.
Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.
Όταν οι άνθρωποι έρθουν αντιμέτωποι με τις μεγάλες δυσκολίες, με τη μεγάλη κρίση, τότε χάνουν και την τόλμη και την αποφασιστικότητά τους. Η ψευδαίσθηση ψυχραιμίας και θάρρους που υπήρχε μπροστά στα μικρά προβλήματα διαλύεται απέναντι στα σημαντικά ζητήματα κι οι άνθρωποι αποζητούν τη σωτηρία στη φυγή.

Η εικόνα πανικού που επικράτησε στην Τροία κατά την τελική επίθεση των Ελλήνων, αποδίδει τον πανικό και την άτακτη φυγή των ανθρώπων μπροστά στις απρόσμενες, μα και αναπόφευκτες, μεγάλες δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν στη ζωή τους.
Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.
Εντούτοις, παρά τις σπασμωδικές κινήσεις των ανθρώπων η πτώση, η καταστροφή, είναι δεδομένη. Κι όπως ο Πρίαμος κι η Εκάβη θρηνούσαν για την απώλεια του Έκτορα και για την επερχόμενη ήττα των Τρώων, έτσι και τα αισθήματα και οι αναμνήσεις της πρότερης ευτυχισμένης ζωής κλαίνε για την αναπόδραστη καταστροφή του κάθε ανθρώπου. [Οι αναμνήσεις και τα αισθήματα είναι τα υποκείμενα του ρήματος κλαίνε.]

Ο Καβάφης παρουσιάζει σ’ αυτό το ποίημα, όχι μόνο μια απαισιόδοξη εικόνα για την πορεία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και μια εξαιρετικά αρνητική εικόνα για το ψυχικό σθένος των ανθρώπων, οι οποίοι εμφανίζονται αδύναμοι να διαχειριστούν τις μεγάλες κρίσεις και τα σημαντικά προβλήματα. Όπως, είναι εύλογο, οι διαπιστώσεις αυτές του ποιητή δεν έχουν καθολική ισχύ, αποδίδουν όμως με ακρίβεια τη ζωή και τη συμπεριφορά πολλών ανθρώπων.

Πηγή: Σημειώσεις τού Κωνσταντίνου Μάντη

Περάστε κι από εδώ...

Φιλοκτήτης: Ο πλέον ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ, ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ Ήρωας των Ελλήνων !

Περισσότερα,
εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ.

=========
Ξανά εδώ.

Iudex ergo cum sedebit, Quidquid latet, apparebit: Nil inultum remanebit - Όταν λοιπόν καθίση οΚριτής,ό,τι κρύβεται θα εμφανισθή:Τίποτε δε θα μείνη ατιμώρητο

Περισσότερα, εδώ Κ Α Ι εδώ.

Πώς ο γιος μιας Λευκαδίτισσας, έγινε εθνικός συγγραφέας τής Ιαπωνίας

Περισσότερα, εδώ.

Ποίηση σκέτη το λουμπεναριό* τής παρακμής...

- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορόνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί.
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

- Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια

μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

- Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

- Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία

κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Αγορά: (το Forum των Ρωμαίων)· τόπος, όπου στα αρχαία χρόνια μαζευόταν ο λαός. Εκεί γίνονταν συζητήσεις, μεταδίδονταν ειδήσεις και μιλούσαν οι ρήτορες. Σύγκλητος: συλλογικό σώμα διαφόρων αρχαίων και νεότερων πολιτειών με ύψιστα καθήκοντα (νομοθετικά, διοικητικά κτλ.). τον: του (ιδιωμ. τύπος). ύπατος: τίτλος ανώτατου άρχοντα με ευρύτατες δικαιοδοσίες. πραίτορες: ανώτεροι άρχοντες στην αρχαία Ρώμη και το Βυζάντιο. τόγα ή ταγκά:επίσημη περιβολή ανώτατων αξιωματούχων. αμέθυστος: πολύτιμος λίθος.

* Lumpen
=======================
Τα λέγαμε και χθές, εδώ...

Ολόκληρη η ΙΛΙΑΣ, σε 20 λεπτά

Ολόκληρη η ΟΔΥΣΣΕΙΑ, σε 20 λεπτά

Απόδραση από την καφρίλα με ποίηση

Διάβασε τους στίχους και κράτα γερά φίλε αναγνώστη

Two worlds collide --- Δύο κόσμοι συγκρούονται
Rival nations --- Αντίπαλα έθνη
It's a primitive clash --- Είναι μια πρωτόγονη σύγκρουση
Venting years of frustrations --- Εκτονώνοντας χρόνια απογοητεύσεων
Bravely we hope --- Με γενναιότητα ελπίζουμε
Against all hope --- Ενάντια σε κάθε ελπίδα
There is so much at stake --- Διακυβεύονται τόσα πολλά
Seems our freedom's up --- Φαίνεται ότι η ελευθερία μας έχει λήξη
Against the ropes --- Ριγμένη στα σχοινιά

Does the crowd understand? --- Αραγε, το πλήθος καταλαβαίνει;
Is it East versus West --- Είναι μήπως Ανατολή ενάντια στη Δύση
Or man against man? --- Ή άνθρωπος εναντίον ανθρώπου;
Can any nation stand alone? --- Μπορεί το όποιο έθνος να σταθή μόνο του;

In the burning heart --- Στη φλεγομένη καρδιά
Just about to burst --- Έτοιμη να εκραγή
There's a quest for answers --- Υπάρχει αναζήτηση απαντήσεων
An unquenchable thirst --- Μια ακατάσβεστη δίψα
In the darkest night --- Στην πιο σκοτεινή νύχτα
Rising like a spire --- Ανυψώνεται σαν κωδωνοστάσιο
In the burning heart --- Στη φλεγομένη καρδιά
The unmistakable fire --- Η αλάνθαστη φωτιά

In the burning heart ... --- Στη φλεγομένη καρδιά ...

In the warrior's code --- Στον κώδικα τού πολεμιστού
There's no surrender --- Δεν υπάρχει παράδοση
Though his body says stop --- Αν και το σώμα του, λέει: «Σταμάτα»
His spirit cries, never --- Το πνεύμα του, φωνάζει: «Ποτέ»
Deep in our soul --- Βαθιά στην ψυχή μας
A quiet ember --- Μια ήσυχη χόβολη
Knows it's you against you --- Γνωρίζει ότι είσαι εσύ ενάντια σε 'σένα
It's the paradox --- Είναι το παράδοξο
That drives us on --- Το οποίο εξακολουθεί να μάς οδηγή
It's a battle of wills --- Είναι μια διαμάχη μεταξύ θελήσεων
In the heat of attack --- Στον πυρετό τής επιθέσεως
It's the passion that kills --- Το πάθος είναι εκείνο που σκοτώνει
The victory is yours alone --- Η Νίκη, είναι μόνον δική σου

In the burning heart --- Στη φλεγομένη καρδιά
Just about to burst --- Έτοιμη να εκραγή
There's a quest for answers - Υπάρχει αναζήτηση απαντήσεων
An unquenchable thirst --- Μια ακατάσβεστη δίψα
In the darkest night --- Στην πιο σκοτεινή νύχτα
Rising like a spire --- Ανυψώνεται σαν κωδωνοστάσιο
In the burning heart ---- Στη φλεγομένη καρδιά
The unmistakable fire --- Η αλάνθαστη φωτιά

In the burning heart ...

Αιγυπτιακή ποίηση και μουσική (διότι έτσι γουστάρουμε...)

Ζήτω σ' αυτόν που είπε τον σοφό λόγο και στην κατάλληλη ώρα
Ζήτω σ' αυτόν που είπε ότι, είναι απαραίτητο να επιστρέψη η γη μας από κάθε σφετεριστή
Ζήτω οι Άραβες, που σε μια νύχτα, έγιναν μαχόμενοι, εκατομμύρια
Ζήτω σ' αυτόν που είπε: «Άντρες, περάστε το κανάλι»
Ζήτω τριγύρω, διότι η υπομονή μας έγινε πόλεμος κι αγώνας
Ζήτω σ' όποιον είπε: «Ω, Αίγυπτέ μας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος»
Ζήτω στον γιο σου, ζήτω σ' αυτόν που σε αγάπησε
Επίστρεψε την προσοχή σου, άφησε τη 'μέρα σου, την καλύτερη ημέρα

«Εἰς τὰ περίχωρα τῆς Ἀντιοχείας» - Το τελευταίο ποίημα τού Καβάφη

Σαστίσαμε στὴν Ἀντιόχειαν ὅταν μάθαμε
Τὰ νέα καμώματα τοῦ Ἰουλιανού.

[ «... όταν μάθαμε τα νέα καμώματα τού Ερντογάν», θα έγραφε σήμερα ο Καβάφης παρωδών εαυτόν για την ελλιπή αρωγή προς τους Αντιοχείς. Ερείπια, στάκτη κι η αρχαία πόλις «γιὰ σάρωμα, μὲ τὰ σκουπίδια».
Άλλη μια Ελληνίς πόλις εξαλείφθη από τον χάρτη. ]

Ὁ Ἀπόλλων ἐξηγήθηκε μὲ λόγου του, στὴν Δάφνη!
Χρησμὸ δὲν ἤθελε νὰ δώσει (σκοτισθήκαμε!),
σκοπό δὲν τὸ ‘χε νὰ μιλήσει μαντικῶς, ἄν πρῶτα
δὲν καθαρίζονταν τὸ ἐν Δάφνη τέμενός του.
Τὸν ἐνοχλοῦσαν, δήλωσεν, οἱ γειτονεύοντες νεκροί.
Στὴν Δάφνη βρίσκονταν τάφοι πολλοί. –
Ἕνας ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ ἐνταφιασμένους
ἦταν ὁ θαυμαστός, τῆς ἐκκλησίας μας δόξα,
ὁ ἅγιος, ὁ καλλίνικος μάρτυς Βαβύλας.
Αὐτόν αἰνίττονταν, αὐτόν φοβοῦνταν ὁ ψευτοθεός.
Ὅσο τὸν ἔνιωθε κοντά, δὲν κόταε
νὰ βγάλει τοὺς χρησμούς του˙ τσιμουδιά.
(Τοὺς τρέμουνε τοὺς μάρτυράς μας οἱ ψευτοθεοί).
Ἀνασκουμπόθηκεν ὁ ἀνόσιος Ἰουλιανός,
νευρίασε καὶ ξεφώνιζε : «Σηκώστε, μεταφέρτε τον,
βγάλτε τον τοῦτον τὸν Βαβύλα ἀμέσως.
Ἀκοῦς ἐκεῖ; Ὁ Ἀπόλλων ἐνοχλεῖται.
Σηκῶστε τον, ἀρπάξτε τον εὐθύς.
Ξεθάψτε τον, πάρτε τον ὅπου θέτε.
Βγάλτε τον, διῶξτε τον. Παίζουμε τώρα;
Ὁ Ἀπόλλων εἶπε νὰ καθαρισθεῖ τὸ τέμενος.»
Τὸ πήραμε, τὸ πήγαμε τὸ ἅγιο λείψανον ἀλλοῦ˙
Τὸ πήραμε, τὸ πήγαμε ἐν ἀγάπη κ’ ἐν τιμῆ.
Κι ὡραῖα τωόντι πρόκοψε τὸ τέμενος.
Δὲν ἄργησε καθόλου, καὶ φωτιὰ
μεγάλη κόρωσε : μιὰ φοβερὴ φωτιά :
καὶ κάηκε καὶ τὸ τέμενος κι ὁ Ἀπόλλων.
Στάχτη τὸ εἰδωλο˙ γιὰ σάρωμα, μὲ τὰ σκουπίδια.
Ἔσκασε ὁ Ἰουλιανός καὶ διέδωσε –
τἰ ἄλλο θὰ ἔκαμνε – πὼς ἡ φωτιὰ ἦταν βαλτὴ
ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἐμᾶς. Ἄς πάει νὰ λέει.
Δὲν ἀποδείχθηκε˙ ἄς πάει νὰ λέει.
Τὸ οὐσιώδες εἶναι ποὺ ἔσκασε.

Περισσότερα, εδώ Κ Α Ι εδώ.

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Κούρκουλας, γιος τού χουντικού Γ.Γ. Θρησκευμάτων Κώστα Κούρκουλα, θεωρεί εγχρώμους... τους Λευκούς !!!

Περισσότερα, εδώ Κ Α Ι εδώ.